Premier Donald Tusk
Kancelaria Premiera RP

Sz. Pan Krzysztof Kwiatkowski Rada Warszawy m.st. Warszawy
Minister Sprawiedliwości RP Prezydent m.st. Warszawy

Do Bronisława Komorowskiego Prezydenta RP
oraz Obecnych Władz Rzeczypospolitej Polskiej
P o l s k a

Szanowny(a) Prezydencie, Władzo,
nie wiem po raz który już zwracam się o pomoc, bo żyć na walizkach i ze strachem, że każdego następnego dnia po przebudzeniu mogę (z rodziną) być eksmitowana z dotychczas zajmowanego lokalu komunalnego przydzielonego mi w styczniu 1975 r., nie daje mi normalnie funkcjonować. Władza się cieszy, że już wszystko jest sprzedane, oddane itp. Nikogo nie obchodzi, że większość młodych i nie tylko, wyjechała „za chlebem”, że rośnie bezrobocie i bezdomność. Samorządy, które miały służyć obywatelom - „przeżerają” podatki na siebie samych. Ja zdaję sobie sprawę, że demokracja nie ma służyć pracownikom najemnym, ale dajcie nam żyć! Nie podwyższajcie tak opłat za lokale mieszkalne, że jedynym wyjściem jest bezdomność. Pobory, renty i emerytury nie rosną. W tak wyśmiewanej „komunie” pracowano prawie za darmo bo się mówiło, że pracuje się dla kraju. Mieszkań nie było, ale i nie ma. Przeciętny obywatel teraz i wtedy nie miał tzw. zdolności kredytowej, aby mógł wejść w posiadanie własnego mieszkania. Czy Wy jako Władza tego kraju nie czytacie, że koszty pracy to koszty pracy w Indiach; a koszty mieszkania to koszty mieszkania to Nowym Jorku lub Paryżu; że w Europie średnio na rodzinę przypada około 100 metrów kwadratowych a w Polsce do 50 tychże metrów. Nikt się nie interesuje ludźmi-mieszkańcami domów (kamienic tzw. pożydowskich) zwracanych wraz z nimi bez zabezpieczenia mieszkania zastępczego! Jeżeli tzw. byłym właścicielom zwraca się wyremontowany majątek wart kilkadziesiąt milionów złotych, to co to jest dać kilku mieszkańcom mieszkania zastępcze. Nie rozumiem polityki władz, samozadowolenia, propagandy – wszyscy się cieszą, że dziś korzystają z luksusu – ale czy ktoś się zainteresował, że promil Narodu żyje lepiej, a reszta traci pracę, mieszkanie, a na końcu wszystko. Ilu jeszcze obywateli RP jest skłonna przyjąć Europa Zachodnia. Cieszymy się, że młodzież wychowana w takim trudzie i dzięki wyrzeczeniom rodziców dziś wyjeżdża z biletem w jedną stronę.
Apeluję do serc, mózgów czy sumienia tzw. dzisiejszych polityków i włodarzy miast i wsi – zastanówcie się nad losem własnych obywateli, którzy dzień w dzień stoją przed wyborem na co wydać zarabiane grosze. Proszę o pomoc – i takich proszących jest w Polsce, w Warszawie tysiące – którzy są zmuszani – przez niewiarygodnie wysokie komorne – do opuszczenia własnych mieszkań: zajmowanych i remontowanych od dziesiątków lat. A może w dzisiejszej Polsce obowiązuje demokracja „rzymska”, która pomniejszych i ułomych obywateli po prostu wyrzuca na śmietnik i to nie na śmietnik historii, ale na zwykłe wysypisko śmieci. Czy Rzeczypospolita Polska nie potrafi zapewnić ciągłości prawa, sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa wszystkich jej obywateli i mieszkań… Proszę o pomoc w otrzymaniu mieszkania zastępczego, ponieważ pani Hanna Gronkiewicz-Waltz zwraca co może nie dbając zupełnie o los ludzi zamieszkujących w zwracanych domach, którzy w większości wypadków sami je remontowali i doprowadzali do stanu użyteczności. A z tego co słychać, to tzw. przedwojenna Warszawa (granice miasta z 1939 r.) mają wrócić do tzw. spadkobierców dawnych właścicieli – więc pytam – czy jest planowana rewitalizacja „obozów śmierci” w Oświęcimiu, Stutchowie i innych obozach śmierci aby kierować tam bezdomnych obywateli demokratycznej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej, bo nie ma dla nich innej opcji. Młodzi wyjadą, a starzy…
Dlaczego wydaje się ciężkie publiczne pieniądze – w skali roku to miliony – na tzw. granty mające służyć badaniu biedy i bezdomności zamiast przeznaczać te pieniądze na konkretne cele. Z gadania i pisania jeszcze nic nie wynikło oprócz znaczących dochodów dla wykonujących je jako pracę dodatkową i zleconą przy wykonywaniu etatowych obowiązków. Dlaczego nikt nie dba o ludzi. Nie wstydzicie się rządzić takim biednym Narodem: bezdomnym, bezrobotnym… Jeszcze trochę i nie będziecie mieli z kogo ściągać podatków nawet tych najniższych.
Z poważaniem

Warszawa, 24 lutego 2011 r. Elżbieta Kruszewska