Nazywa się Joanna Papiernik i dziś spotkałam się z największym
dylematem w moim dotychczasowym życiu.
Jestem matką samotnie wychowującą 8-letniego syna, który obecnie
uczęszcza do szkoły podstawowej. Parę lat temu wyprowadziłam się od
rodziców i mieszkałam z ojcem mojego dziecka, ale się rozstaliśmy. Ja
urodziłam syna i byłam zmuszona mieszkać z nim u znajomych i dalszej
rodziny ze względu na sytuację mojego ojca, który jest wieloletnim
alkoholikiem. Ojciec ciągle był pod wpływem alkoholu, rozbijał się o
chodniki, schody, drzwi itp. wielokrotnie przychodził poraniony i
zakrwawiony, nie mogłam pozwolić, aby mój syn rósł i przyglądał się
zachowaniom mojego ojca, stąd decyzja, że do domu ojca nie wrócę z
dzieckiem. Tak minęło 8 lat i musiałam wrócić jednak do domu rodziców
wraz z synem.
Zadłużenie jakie ojciec zrobił na płatnościach mieszkaniowych oraz
mediach są dla mnie niemożliwe do spłacenia, chociaż próbuję, ale
zarabiam 1300 zł i mam dziecko, więc regulowałam płatności na tyle, na
ile pozwalał mi mój budżet, przez pół roku udało mi się spłacić
2000 zł z zadłużenia. Razem z moim ojcem i synem mieszka mój brat -
osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym. Brat przez wszystkie lata,
kiedy ja nie mieszkałam z rodzicami próbował sam regulować płatności
mieszkaniowe i też jedynie na tyle, na ile pozwalał mu budżet, raz nawet
brał kredyt w kwocie 10 tys. zł na spłatę zadłużenia, zawarł ugodę
z administratorem naszego budynku (Zarząd Zasobów Mieszkaniowych MSWiA)
ale przez dalszą niefrasobliwość ojca ugoda została zerwana, a mój
brat i tak pozostał z długiem za kredyt i płaci raty do dziś.
Dziś był u nas dzielnicowy i oznajmił nam, że dnia 27 lutego br.
przyjdzie w asyście komornika, z ciężarówką do wywozu rzeczy i na ten
cały mróz, przy małoletnim dziecku i osobie niepełnosprawnej wyrzuci
nas z zajmowanego lokalu donikąd, bo nie dostaliśmy nawet lokalu
mieszkalnego, żebyśmy mogli przenieść się do niego.
Kilka miesięcy wcześniej odebrałam pierwszy z serii listów mówiący mi
o stanie zadłużenia na lokalu, któremu nie ja i nie mój brat byliśmy
winni i zaczęliśmy płacić razem z bratem tyle, ile mogliśmy.
Odwoływaliśmy się do Komendy Stołecznej Policji, do Zasobów
Mieszkaniowych MSWiA, do sądu i nawet do Wojewody Mazowieckiego o
jakiekolwiek możliwości odroczenia eksmisji, spłaty długu o kasację
części długu, ale wszędzie była odmowa, nikt nie chciał pozytywnie
rozpatrzyć nawet najmniejszego argumentu, jaki podaliśmy.
Teraz z dniem 27 lutego zostaniemy bez niczego, nawet dachu nad głową,
tak jakby nie istniał żaden przepis chroniący osoby takie jak my, nic
nam nie przysługuje?
Bardzo proszę mi powiedzieć, co mamy ze sobą zrobić, bo jak widać,
taki dramat dzieje się w szeregach administracji policji, przy świetle
prawa…

Z wyrazami szacunku
Matka i siostra - Joanna Papiernik

MAIL: p_joasia@tlen.pl